The spontaneous, but never unexpected laugh, unconstrainedly short and lasting forever, coming from the heart and turning into observations about the way the cat jumps on the chair or an audi turns around the corner. Then the familiar long silence again. Until the next natural burst of the short and indelible laugh, of loving words … Continue reading Daniel laughing

Το Εθνικό Θέατρο της Αθήνας έχει μεγάλες ευκαιρίες να κάνει αισθητικό και κριτικό σκηνικό έργο ερμηνεύοντας, διευρύνοντας και αναλύοντας την άμεση πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα και του θέατρου και όλων μας είναι και οι μετανάστες, οι ναρκομανείς, οι περιθωριακοί, όλοι οι απελπισμένοι που τώρα καταλαμβάνουν και λερώνουν τον τόσο ωραίο γύρω χώρο του Εθνικού Θεάτρου. … Continue reading Κόσμος και θέατρο – Cosmos and theatre